<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<rdsm_thesis>
<thesis_code>uni61ths462</thesis_code>
<thesis_org_id>61</thesis_org_id>
<thesis_org_title>دانشگاه علوم پزشكي گلستان</thesis_org_title>
<thesis_title></thesis_title>
<thesis_title_fa>بررسي مقايسه اي ميزان رضايت از زندگي زناشويي در دانشجويان متاهل دانشگاه علوم پزشكي گرگان و كاركنان متاهل بيمارستان هاي 5 آذر و دزياني و طالقاني در سال 1387</thesis_title_fa>
<thesis_edu_date>1387-88</thesis_edu_date>
<thesis_s_date>1387</thesis_s_date>
<thesis_e_date>1388</thesis_e_date>
<thesis_call_no>uni61ths462</thesis_call_no>
<thesis_irandoc_call_no></thesis_irandoc_call_no>
<thesis_language></thesis_language>
<thesis_field>دكتراي حرفه اي</thesis_field>
<thesis_degree>دكترا</thesis_degree>
<thesis_pages>48</thesis_pages>
<thesis_description></thesis_description>
<thesis_content></thesis_content>
<thesis_web_url></thesis_web_url>
<thesis_budget></thesis_budget>
<thesis_subject></thesis_subject>
<thesis_mesh></thesis_mesh>
<thesis_abstract>مقدمه و هدف: ازدواج مهم‌ترين تصميم در زندگي محسوب مي‌شود و حدود 95% از افراد در برهه‌اي از زمان ازدواج مي‌كنند. در طول زندگي مشترك متغيرهاي گوناگوني بر نحوه ارتباط زوجين با يكديگر تأثير مي‌گذارد و اشتغال به تحصيل يكي از عوامل موثر بر رضايتمندي از زندگي زناشوئي است. لذا اين مطالعه با هدف مقايسه ميزان رضايتمندي از زندگي زناشويي در افراد متأهل دانشجوي علوم پزشكي گلستان و كاركنان متأهل بيمارستان‌هاي 5 آذر دزياني و طالقاني انجام شده است.<br>مواد و روش‌ها: اين مطالعه از نوع توصيفي- تحليلي مي‌باشد و جمعيت مورد مطالعه 64 دانشجوي متأهل از دانشگاه علوم پزشكي گلستان و 91 نفر از كاركنان بيمارستان‌هاي 5 آذر، طالقاني و دزياني هستند. افراد مورد بررسي براي مشابهت از نظر سني در محدوده 32-18 سال، حداكثر يك فرزند و حداقل 6 ماه زندگي مشترك زير 1 سقف براي آن‌ها در نظر گرفته شد. ابزار گرد آوري داده‌ها شامل پرسشنامه حاوي مشخصات فردي و پرسشنامه رضايت از زندگي زناشوئي انريج بود كه مستقيماً توسط نمونه‌هاي مورد پژوهش تكميل گرديد. سپس از روش‌هاي آماري كاي دو 2 و ضريب همبستگي اسپيرمن و اماره آزمون من - ويتني براي تحليل داده‌ها استفاده شد.<br>يافته‌ها: از 64 دانشجوي متأهل، 24 نفر (37/5%) دانشجوي مذكر و 40 نفر (62/5%) دانشجوي مونث بودند. در كاركنان بيمارستان نيز از 91 نفر، 45 نفر (49/5%) مذكر و 46 نفر (50/5%) مونث بودند. از مجموع 155 نفر، 138 نفر (89%) رضايت نسبي از زندگي زناشويي داشتند، كه در گروه دانشجويان مذكر با 19 نفر (79/2%) و دانشجويان مونث با 37 (92/5%) و كاركنان مذكر بيمارستان با 40 نفر (88/9%) و مونث ، 42 نفر (91/9%) بيشترين آمار را در زمينه رضايت نسبي از زندگي زناشويي داشتند.<br>نتيجه گيري: ميزان رضايت زناشويي در دانشجويان متأهل در مقايسه با كاركنان متأهل بيمارستان‌هاي 5 آذر- دزياني - طالقاني تفاوت معني داري نداشت. بين جنس و رشته تحصيلي با رضايتمندي زناشويي ارتباط معني داري داشت. سن و مدت زندگي مشترك با رضايتمندي زناشويي رابطه عكس و سطح تحصيلات با رضايتمندي رابطه مستقيم داشت يعني هر چه سن و مدت زندگي مشترك بيشتر و سطح تحصيلات پايين‌تر رضايت زناشويي كمتر بود.</thesis_abstract>
<thesis_abstract_fa></thesis_abstract_fa>
<thesis_keyword></thesis_keyword>
<thesis_keyword_fa>رضايتمندي از زندگي زناشويي، دانشجويان متأهل، كاركنان متأهل</thesis_keyword_fa>
<thesis_author></thesis_author>
<thesis_ds></thesis_ds>
<thesis_da></thesis_da>
<thesis_update>1240488000</thesis_update>
</rdsm_thesis>
